Europa·Italië·Zuid-Tirol

Pittige wandeling naar de Payerhütte aan de voet van de Ortler: opgepast, niet voor watjes!

De hele vakantie draaide rond deze dagtocht: de Ortler is de belangrijkste berg in de regio en van aan de Payerhütte vertrekt één van de klimroutes naar de top van deze bijna-vierduizender. We wilden de wandeling naar de Payerhütte bewaren tot een dag zonder wolken, maar ’t weer in de bergen valt moeilijk te voorspellen dus toen het einde van onze verlof in zicht was, besloten we ervoor te gaan, wolken of niet.
Nog tot de ochtend zelf twijfelde ik keihard of we het wel zouden riskeren: overal stond immers aangeduid dat dit een pittige, zelfs gevaarlijke wandeling was, met serieus steile klimmetjes, en niet voor mensen met hoogtevrees. Hoewel ik als kind door de bergen huppelde als was ik in mijn vorig leven een gems, mijn volwassen versie heeft het niet zo voor afgronden, zeker niet wanneer mijn conditie niet 100% is. Maar we gingen. En omg wat was ik daar achteraf – en soms zelfs heel eventjes onderweg – blij om.

Want het werd de meest uitdagende, gevaarlijke en ruige wandeling die ik ooit maakte in de Alpen. (En dan tel ik die ene huttentocht in 2007 mee waarin ik doodsangsten uitstond op zgn. ‘kletter’partijen waar mijn knieën nog van gaan trillen als ik eraan terugdenk.)

Sulden Zuid-Tirol

’s Morgens hing het dal volledig dicht; het uitzicht van op ons terras was meer dan ontmoedigend. We besloten vandaag stap voor stap te nemen, te beginnen met het stoeltjesliftje vanuit Sulden omhoog naar Langenstein (2330Hm) aan de voet van de indrukwekkende morenen van de Ortler. De wolken hingen laag en waren verdomde hardnekkig naar waar wij op weg waren, waardoor we de machtige berg voorlopig niet te zien kregen, enkel stukjes ervan wanneer er gaten in de wolken vielen.

Sulden Zuid-Tirol

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

De weg naar de Taberettahütte is redelijk makkelijk; het bergpad slingert zich langs de berg door lage struikjes tot aan de morenen, waar je je – zelfs wanneer je niet alles kan zien door de wolken – als weerloze mens piepklein voelt. Het rotsblok waarop allerlei naamplaatjes zijn vastgemaakt van klimmers, sommigen erg jong, die onderweg naar of van de Ortler zijn overleden, confronteert de wandelaar nog even met z’n eigen sterfelijkheid. En toch groeien er in de desolaatheid van dat landschap piepkleine en opvallende helle bloemetjes tussen het gruis.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

Eenmaal de morenen over, begint de eigenlijke klim naar de hut: een smal haarspeldenpad leidt je de berg op, met onderweg meer dan eens de gelegenheid om naar het indrukwekkende landschap te kijken terwijl je naar adem hapt en voorbijgestoken wordt door toeristen op sportschoenen en in T-shirt. (Het affront… Een Vandebergen laat zich niet voorbijsteken verdorie!)

wandeling naar de Payerhütte

De lucht scheen ongewoon dun vandaag, waardoor ik aan die eerste hut echt wou terugkeren, de berg af, naar ons veilige dal. Ook het lief twijfelde, want door de optrekkende wolken konden we het pad zien, smal en verdwijnend in het steengruis over een richel die er niet bepaald aantrekkelijk uit zag. En van die richel was ik doodsbang, dat geef ik toe.  Maar dus: de wolken trokken op, het weer scheen te verbeteren, en we zagen nog mensen vertrekken. Ik ben geen opgever, dus wij er achteraan. (De tweede foto is van op de terugweg, toen de wolken wat waren weggetrokken.)

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

De rest van de weg was steengruis. In dit landschap kan je je zo voorstellen dat een onverwachte steenlawine je meesleurt, de diepte in. En onderweg is er niks om je aan vast te klampen. De schapen leken onbezorgd over de helling te dansen, maar ik bleef zo dicht mogelijk bij de bergwand. Nope, ik was er allemaal niet zo gerust in. Zeker niet toen we de richel naderden, waar we naartoe moesten klimmen over opnieuw een smal, steil haarspeldbochtenpad. Het feit dat er voortdurend mensen naar beneden kwamen, en ook nog steeds achter ons aan naar boven kwamen, gaf me genoeg moed om door te gaan.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

De richel was net zo angstaanjagend als ik me had voorgesteld: een pad met links en rechts afgronden van steengruis, op de ene plek al steiler en dieper dan op de andere. Het was angstaanjagend maar tegelijk ongelooflijk indrukwekkend mooi.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

Doorheen een gat in de wolken konden we soms de hut zien. Het lief was er niet gerust in; de lucht bleef dreigen met regen (of erger) en het pad scheen er allesbehalve makkelijker op te worden. Ik had intussen zoiets van: “Vent, we zijn nu zo ver gekomen, ik ga niet terugdraaien voor een paar stomme fluffy wolkjes, niet met de hut binnen handbereik!” Dus we gingen voort, langs de afgrond, gelukkig met hier en daar van die stalen touwen om je aan vast te klampen, en zolang je niet naar beneden kijkt, valt dat eigenlijk allemaal nogal mee. Hoewel, wanneer ik achterom keek, kon ik de weg vaak niet meer onderscheiden op de helling achter ons, één geworden met de berg.

En mag ik u trouwens een stukje geschiedenis meegeven: deze route werd al in de ‘Gebirgskrieg‘ tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt om Oostenrijkse kanonnen (!) naar de Ortler te slepen. Niet voor mee te lachen. Want het was winter, en koud, en toen hadden ze nog geen helikopters. Ik wil maar zeggen: wij op onze luxewandelschoentjes en onze warme fleecekes wij mogen niet klagen.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

Het ergste moest nog komen: de klim naar de hut zelf. Terwijl we over de richel liepen, die ongeveer een kilometer lang is en op ongeveer dezelfde hoogte blijft, vingen we af en toe een glimp op van de hut, een indrukwekkend zicht, een echt arendsnest. De laatste honderd hoogtemeters gaan dan ook bijna recht omhoog.
Ik moest na elke twee stappen blijven staan of zelfs gaan zitten omdat ik daar, op 3.000Hm, amper zuurstof uit de lucht kon halen. Maar niks, zelfs niet een beetje ijlheid in mijn hoofd, kon mij van mijn doel afbrengen: ik klemde me vast aan rotsen en de bergwand waar ik kon, en zette door.

En daar was ze: de Payerhütte (3.029Hm). Een échte berghut, enkel bereikbaar te voet of met een helikopter, druk bezocht door klimmers met klimijzers en touwen en the real deal, die wachtten op het goede moment om de Ortler te gaan beklimmen. Het was er ijskoud dus het terras rondom lieten we links liggen en we stapten de enorm gezellige en warme gelagzaal binnen.
Geblokte tafellakens en oude foto’s aan de muren, natuurlijk, en stevige groentesoep met rookworst, want zo hoort het, en mijn compleet uitgeputte lichaam had het voedsel méér dan nodig vooraleer het zelfs aan de lange weg terug kon beginnen durven denken.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

Terwijl we daar zaten, trokken de wolken deels weg, en eindelijk, eindelijk konden we de Ortler zien in al zijn glorie, wauw, zo dichtbij, alsof we hem zouden kunnen aanraken, bijna…! Ook de tientallen haarspeldbochten van de Stelviopas aan de overkant van het dal waren van hieruit heel goed te zien; niet te geloven dat mensen daar vrijwillig naar boven fietsen.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

We wilden niet te lang blijven plakken daarboven, want wie weet hoe snel de wolken weer zouden gaan zakken, de voorspelde regen bleef in ons hoofd hangen. De terugweg ging gelukkig een pak vlotter dan de heenweg. Natuurlijk was er nog de steile afdaling en de gevaarlijke richel en nog meer steil afdalen en het steengruis, maar de zon scheen en het dal lonkte, en verdomme we hadden het toch maar mooi gedaan!!

wandeling naar de Payerhütte
wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

En toen we over de morenen liepen, liet de Ortler zich opnieuw zien, zo mooi, een prachtige beloning voor onze zware inspanningen. In het grote dal, ver weg beneden, zagen we dat het regende, maar hierboven, met Solda aan onze voeten, scheen de zon. En wat een uitzicht was dat, zonder wolken.

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

wandeling naar de Payerhütte

Die coupe crème hadden we uiteraard verdiend.

IMG_20170718_165337

Praktisch: wandeling naar de Payerhütte vanuit Sulden/Solda

Route: Langenstein (2.330Hm) – Tabarettahütte (2.556Hm) – Payerhütte (3.029Hm)
Afstand: 15km
Up & down: 880 hoogtemeters
Duur: 5,5 uur (inclusief korte stops onderweg)
Moeilijkheidsgraad: niet voor mensen met hoogtevrees. Goede conditie vereist.

Advertenties

4 gedachten over “Pittige wandeling naar de Payerhütte aan de voet van de Ortler: opgepast, niet voor watjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.