België·Belgische Kust

Winderig weekend aan onze westkust: met de familie op wandel

Halverwege maart gingen we op familieweekend. Dat was niet zoals andere jaren in de herfst (want toen hadden wij het te druk met o.a. wandelen in de Himalayah) en ook niet in de Ardennen, neen: we gingen naar zee. Meerbepaald naar Oostduinkerke, dat nog een redelijk ongerept stukje duinen en strand heeft, hoewel ze ook hier blijven bijbouwen.

Oostduinkerke

Oostduinkerke
Ons huisje.

Hoofddoel van dit soort weekendjes is uiteraard: wandelen. Het grote verschil met wandelen in de Ardennen is dat je het direct voelt wanneer het ‘slecht’ weer is. Zo was het windkracht 8 à 9 aan zee dat weekend, en was het absoluut geen pretje om wat over het strand te gaan struinen.

Wandeling 1: de duinen van Oostduinkerke (7.1km)

Edoch ja, kilometers moesten er gedaan worden, en zo vertrokken we die zaterdagochtend voor een eerste wandelingetje vanuit ons huisje. Om bij het strand te komen, staken we eerst de smalle duinengordel over. Dat was tof, want sommige paden waren compleet weggeveegd door zand. De knaloranje bordjes van de North C Trail wezen ons de weg. (Een pijnlijke confrontatie trouwens met het falen van mijn eigen dromen, want ooit hoopte ik zelf aan de start van deze wedstrijd te mogen verschijnen en vervolgens al joggend 13 slopende kilometers door het zand te ploeteren. Tijdens deze wandeling kon ik dat een beetje beginnen loslaten, want momenteel werkten we immers aan onze eerstvolgende uitdaging, namelijk den berg opgeraken in Zinal komende zomer, wat gezien mijn slechte fysiek al een schone droom is op zich.) De formaties die ontstonden door de wrijving van de wind, deden op sommige plaatsen aan heuse canyons denken. Maar dan in ’t klein hé.

Oostduinkerke

Oostduinkerke

Oostduinkerke

Oostduinkerke

Oostduinkerke

Oostduinkerke

Eenmaal op het strand konden we met de wind duwend in onze rug richting Oostduinkerke snellen. Iemand vond het een geweldig goed idee om te proberen hond Kaya in zee te laten zwemmen, en trok dan maar zelf haar schoenen uit om het goede voorbeeld te geven. Dat water was fokking koud, ik zeg het gelijk het is. Met bijna afgestorven tenen en zand dat het vel er gewoon leek af te schuren, werden de wandelschoenen toch maar snel weer aangetrokken. En Kaya, die stond er verwonderd kwispelend op te kijken…

Oostduinkerke
“Ik zen hier ni meer gère.”

Oostduinkerke

Eenmaal in Oostduinkerke ging het via de duinen en het wondermooie gebouw van de Surfschool terug naar ons huisje.

Oostduinkerke

Wandeling 2: de grens over (8.8km)

We namen de auto naar onze zuiderburen voor een bezoekje aan het strand van Zuydcoote, dat zijn eigen geschiedenis heeft. Als onderdeel van de Atlantikwall staat het hier namelijk vol bunkers die door de geallieerden werden opgeblazen, maar hun resten zijn nog even indrukwekkend, misschien zelfs indrukwekkender. Zo kan je bij eb het wrak zien van één van de schepen die tijdens Operatie Dynamo zovele geallieerde soldaten evacueerden naar de Engelse kust.

Zuydcoote

Zuydcoote

Zuydcoote

Zuydcoote

Om daar te geraken moesten we bijna anderhalf uur lang tegen de wind vechten en tegen het opwaaiende zand. Vooral hond Kaya vond dat absoluut niet amusant, waardoor baasje en hond besloten terug te keren naar de auto. Zonder hond konden we gemakkelijk (nu ja, de ene al vlotter dan de andere) naar boven klauteren op zo’n bunkergeval voor een uitzicht.

Zuydcoote

Zuydcoote

Zuydcoote

Zuydcoote

Dan weer de duinen in; het complex achter de bunkers is nog wonderwel goed bewaard gebleven maar toegang zoeken tot de tunnels is op eigen risico en wij wandelden dus maar voort.

Zuydcoote

In de duinen was het efkes op adem komen: geen wind, en een flauw zonnetje, geen zand dat het op uw ogen gemunt had, of op openingen in uw kleren. We wandelden stevig door, kwamen nog in doornpaadjes terecht (want zo gaat dat met mijn vader als gids), en vonden uiteindelijk de auto in Zuydcoote terug.

Zuydcoote

Bij het buitenrijden van het dorp passeerden we een klein militair kerkhof dat reeds in de Eerste Wereldoorlog werd ingericht. Er is een deel voor de Duitse soldaten met hun sobere grijze kruisje, een deel voor Engelse soldaten en een groot deel voor Franse soldaten. Opmerkelijk waren daar de graven van Marokkaanse soldaten, die eveneens ‘mort pour la France’ waren. Er ligt trouwens één Belgische soldaat begraven.

Zuydcoote

Zuydcoote

Wandeling 3: de duinen van De Panne (5.2km)

Met een select groepje reden we zondagvoormiddag naar De Panne, waar het lief en ik enkele jaren geleden al eens de duinen gingen verkennen. Vandaag was de dag van de North C Trail dus we kwamen heel wat dappere joggers tegen. Ik had een route via de wandelknooppunten meegekregen van onze papa maar die had geen rekening gehouden met het grote natuurgebied dat hier is aangelegd voor runderen en ezeltjes, waar we met hond Kaya niet binnen mochten. Dus moesten we onze wandeling inkorten, maar dat vonden we geen van allen erg want het ploeteren door het zand had dit weekend extra vermoeiend gemaakt.

De Panne

De Panne

De Panne

Nog een stevig spaghettike eten en we konden naar huis om uit te rusten…

 

4 gedachten over “Winderig weekend aan onze westkust: met de familie op wandel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.