Europa·Wallis/Valais·Zinal·Zwitserland

Grimentz: dagtocht naar Cabane de Moiry met een sneeuwhelling die me minstens 5 jaar van mijn leven heeft gekost

Naar Cabane de Moiry: de wandeling

Op onze tweede dag in Zinal namen we om 8:29 de postbus (gratis met de gastenkaart ‘Anzère Liberté’) die door Grimentz voorbij het stuwmeer Lac de Moiry reed en ons afzette aan eindhalte Moiry Glacier.

FullSizeRender(26)FullSizeRender(27)

Daar is ook een grote parking die op deze prachtige, zonnige dag veel gebruikt werd. The only way is up vanaf hier, al kan je natuurlijk ook weer gaan zakken richting Grimentz maar wie wil dat doen wanneer de gletsjer naar u lonkt?

De wandeling begint meteen met klimmen, maar het gaat nog redelijk rustig omhoog; de eerste veertig minuten (anderhalve kilometer) doe je slechts 175 hoogtemeters.

FullSizeRender(11) FullSizeRender(14) FullSizeRender(12)

FullSizeRender(9) Voorbij de splitsing aan je linkerkant die naar de stuwdam van Moiry leidt, loopt het pad verder over de oude morenen van de gletsjer, die al zodanig begroeid zijn dat je enkel nog aan hun vorm kan zien dat deze heuvels ooit door de kracht van ijs werden gevormd. Het zicht op de gletsjers en bergen belooft alleen maar mooier te zullen worden, al had het daar tussen de bloemetjes in alle kleuren van de regenboog al mogen stoppen feitelijk.

FullSizeRender(10)

FullSizeRender(5)

Zo ga je rustig en heel langzaam verder omhoog, tot het pad zich van de morenen afgooit en je in de sneeuwplekken tussen de steile morenen en de onverbiddelijke berghelling terechtkomt. De zon was die ochtend nog maar net haar stralen op de grootste sneeuwplek van allemaal aan het mikken, en het was er spekglad. Zonder stokken zag ik het niet zitten om die helling over te steken, ik schoot zelfs helemaal in paniek van de schrik. No f* way dat ik daarover ging wandelen!!! FullSizeRender(19)

FullSizeRender(20)Dus keerden we op onze schreden terug – we waren niet de enigen die dat deden – nadat we hadden gezien hoe een groep wandelaars voetje voor voetje de helling was overgestoken. Eenmaal veilig terug op de morenen sloeg de twijfel toe: ja maar daarboven is het vast ongelooflijk mooi, want de hut ligt op dezelfde hoogte als de gletsjer! En een Vandebergen geeft nooit op – het zou de allereerste keer zijn dat ik vóór mijn doel er de brui aan geef, potverdorie NEE!
Dus die nutteloze kilometer konden we ook weer toevoegen aan onze dagteller, want we keerden opnieuw om en gingen ervoor: ik ging mij door een beetje sneeuw toch niet laten tegenhouden zeker! FullSizeRender(29)

FullSizeRender(23)

Eenmaal op de helling was het een kwestie van de sporen van mijn voorgangers te volgen, stevig ingeprint in de oude sneeuw die een perfecte glijbaan vormde naar de met sneeuw overkapte beek beneden in wat plots een afgrond leek. Ogen op de voeten gericht en gáán!

Als ge dacht dat mijn lijdensweg dan voorbij was: think again. Na deze sneeuwplek begon het echte werk, want er moesten nog driehonderd hoogtemeters worden overbrugd om de Cabane de Moiry te bereiken, via een smal serptinepaadje recht de berg op. Volgens de bordjes heeft een normale wandelaar daar amper drie kwartier voor nodig, wel ik deed er een dik uur over want dat naar lucht happen kost tijd (al ging het opvallend beter dan de dag voordien). O, het leukste stukje was helemaal onderaan: over rotsen klefferen met een ijzeren ketting en al.

FullSizeRender(18) FullSizeRender(24)

FullSizeRender(15) Verder was het een normaal bergpad en was ik heel blij toen eindelijk, eindelijk het met zonnepanelen bedekte dak van de hut boven de bergrand kwam uitpiepen. WE MADE IT. Achter de hut kan je nog even verder om je helemaal te laten omringen door bergen. En het was er net zo mooi als ik had verwacht, met gaten en scheuren zodat we de ijsblauwe binnenkant van de gletsjer konden zien, en overal sneeuw en ijs en gletsjer en mooooi.

FullSizeRender(28)

FullSizeRender(1)

Dat moest gevierd met een grote pint voor het lief en een lunchke op het terras van de hut. Even krachten verzamelen voor de afdaling, die grotendeels langs dezelfde weg zou voeren. Want na de hut was er enkel nog een pad omhoog dat uiteindelijk de gletsjer zou oversteken. Dat betekende dat we opnieuw over de sneeuwhelling moesten, maar nu had de zon al een tijdje op de bergwand geschenen en was de sneeuw papperiger en ging het oversteken bijna als vanzelf, al zal ik nooit van mijn leven fan worden van dat witte spul.

FullSizeRender(16)

FullSizeRender(2)

Terug de morenen op, voor nog maar de vierde keer die dag maar zo’n uitzicht verveelt nooit. Bij de splitsing besloten we het pad richting de stuwdam te nemen en dat te volgen zolang we nog tijd hadden tot de laatste bus (om 16:00 stipt) en dan gewoon om te keren – het was immers de dag van Laten We Op Onze Schreden Terugkeren Dan Zien We Datzelfde Uitzicht Nog Een Keer. Want mooi was het daar wel, op de frisse grasgroene berghelling met door de lucht schietende zwaluwpjes en overal felgekleurde bloemetjes.

FullSizeRender(13)

FullSizeRender(3)

Nog geen kilometer later bleek het brugje over een wel zeer onstuimig bergriviertje stuk en vonden we (nuja, vooral schrikkepiet ik) het water er te diep en de stenen er te glad uitzien om veilig en met droge voeten over te steken dus na wat heen en weer drentelen langs de oever, tevergeefs op zoek naar een betere oversteekplaats, keerden we terug en namen onderweg een afslag die officieel niet als wandelweg gemarkeerd stond maar ons weer naar de hoofdweg bracht, en zo naar het ‘gletsjermeer’ dat intussen echter zodanig ver weg ligt van de gletsjertong dat er zich daar al een nieuw meertje heeft gevormd.

FullSizeRender(7)

FullSizeRender(25)

Omdat we nog een uurtje tijd hadden, wandelden we het water rond en op de kunstmatig aangelegde dijk, die echter niet doorliep waardoor we op onze passen moesten terugkeren en omdat we toen nog altijd tijd over hadden, liepen we verder stroomopwaarts langs de gletserrivier, zo ver we konden, enfin eigenlijk kon je nog wel verder maar ook hier was nog geen officieel wandelpad en anyways, de gletsertong was veel te ver weg om naartoe te wandelen, de morenen nog te instabiel. Over een paar jaar zal je alweer verder kunnen doorstoten… jammer maar helaas, de gletsjers krimpen nu eenmaal waar je bij staat.
Maar dit vind ik telkens opnieuw zo’n machtige ervaring: in het nog onbegroeide, met ruwe rotsblokken en losliggende stenen bezaaide dal kunnen staan waarvan ge weet dat er nog geen eeuw geleden een dikke laag ijs lag dat alles hier zo heeft uitgesleten en afgerond. Ik zal er nooit genoeg van krijgen, hoeveel gletsjerdalen ik intussen ook al heb mogen bewandelen.

FullSizeRender(17)

Toen was het toch tijd om terug te keren, en de bus was naar Zwitserse gewoonte ongelooflijk netjes op tijd zodat we om 17u al aan de kassa in de supermarkt stonden voor de laatste ingrediënten voor ons avondmaal (en zonnecrème voor de lippen). Knalrood verbrande kuiten: check. (En pijnlijk.)

Naar de Cabane de Moiry: praktisch

Vanuit Zinal kan je de postbus nemen naar eindhalte Moiry Glacier, een rit van zo’n 40 minuten.
Topografische kaart Val d’Anniviers Sierre-Vercorin 1:25000
Duur route volgens kaart van de bushalte tot aan de Cabane de Moiry: 90 minuten – werkelijk afgelegde tijd: 3 uur (inclusief omkeren etc.)
Omgekeerde richting van aan de Cabane de Moiry tot aan de splitsing naar de stuwdam, volgens de kaart: 35 minuten – werkelijk afgelegde tijd: 45 minuten
Hoogtemeters: 675m
Kilometers: 12km
Totale duur: 5u47

FullSizeRender(21)

Meer lezen over onze vakantie in Zwitserland in juli 2019?

9 gedachten over “Grimentz: dagtocht naar Cabane de Moiry met een sneeuwhelling die me minstens 5 jaar van mijn leven heeft gekost

    1. JAMAAR FOMO! Nee sindsdien sleur ik altijd mijn wandelstokken mee, dan voel ik me toch iets stabieler en was het een piece of cake geweest. Want het was daarboven zo zo mooi!

  1. Als ik jouw prachtige foto’s zie vind ik het bijna spijtig dat ik geen wandelaar ben, maar ik doe dat echt niet graag en al zeker niet op en af. 675 hoogtemeters … no way!

    1. En vroeger deden we met gemak het dubbele 😀 Nee maar zeg, er zijn veel skiliften in de bergen die ’s zomers ook werken. Hier nu niet (skiliftloze berghellingen! zeldzaamheid!), maar zelfs de niet-wandelaar kan zich hier wel bezig houden 🙂

      1. Ja, ik weet het. We hebben de skiliften in het Saasdal uitvoerig getest. Konden daarmee van Saas-Grund naar Hohsaas op 3140 meter om aldaar zicht te hebben op 18 ‘Viertausender’. Was toen prachtig helder weer. Om nooit te vergeten. Zijn trouwens ook in Grimentz geweest toen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.